യാത്രയില്‍....

ഉറക്കറയിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ  ഇനി നാളെ എന്ന് ബാക്കി വെക്കുന്ന സുഖം..  ഇരുളിൽ നിന്നും വെളിച്ചത്തിലേയ്ക്കു ഉണരാം എന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്ന ആശംസ... കൊഴിഞ്ഞു വീണ ദലങ്ങളെക്കാൾ  നാളെ വിരിയാം എന്ന് പറഞ്ഞ പൂക്കളോട് ഉള്ള ഇഷ്ടം..   ഇന്നിന്റെ വേദനയിൽ നിന്നും നാളെയുടെ  കൗതുകങ്ങൾ  തേടി എന്നാശ്വസിക്കുന്ന യാത്ര... എന്നെ പിരിഞ്ഞതൊക്കെയും എന്നിലേക്ക്‌  തിരികെവരും എന്നുള്ള കാത്തിരിപ്പ്..! നൊമ്പര കനൽ ചൂടിലും നാളെയുടെ  കരങ്ങളിൽ എന്നെ ത്രസിപ്പിക്കുന്ന, എന്നെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന ഭാവങ്ങളും,  സൗകുമര്യതകളും ഉണ്ടെന്ന വിശ്വാസം.. പ്രതീക്ഷ ! ഇന്നിൽ നിന്നും നാളയിലേക്കും നാളയിൽ നിന്നും ജീവിതം മുഴുവനിലേക്കുമുള്ള മോഹം!

തനിച്ചാവുക എന്നത് ഭീതിജനകം ആണ്.  തനിച്ചാക്കപെടുക എന്നത് വേദനാ ജനകവും. തന്റെ തനിച്ചാവലിനെ തന്നോട് ചേർക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്  ജീവിതം തുടങ്ങുകയായി. പിന്നെയൊരു വെട്ടി തിരുത്തലിനോ തുടച്ച് എഴുത്തിനോ സാധ്യത ഇല്ല.. ഏകാന്തതയെ  സ്വന്തം തടവറയിലാക്കി പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങുകയല്ലാതെ...

പറയാതെ പോയൊരു  വാക്കിന്റെ ഇരുകൊണിൽ കാത്തു നിൽക്കുന്നവർ  അന്നോന്ന്യം അറിയുന്നോർ  നിശയെ നിർനിദ്രമാക്കി നിശബ്തത വാചാലമാക്കിയോർ  കാലത്തിന്റെ വിസ്മയം പേറുന്ന  മാന്ത്രിക ഭാവത്തിന്റെ അഭാവം അറിഞ്ഞവർ  ഒരു നോക്കാൽ, ഒരു വാക്കാൽ  ഹൃദയം തുറക്കാൻ കഴിയാതെ പോയവർ ദീപ്തമാം പ്രഭ ദീർഘമാം ശ്വാസ നിശ്വസതാൽ അണച്ചവർ കടവിൽ കാത്ത കടത്തു തോണിയിൽ  ഇടം നേടുവാൻ കഴിയാതെ പോയവർ  സുദീർഘമാം മോഹങ്ങൾ ആർക്കോ വേണ്ടി  വഴിയിലുപേക്ഷിച്ച് തിരികെ നടന്നവർ  വിഡ്ഢിയായി സ്വയം, മറ്റുള്ളവർക്കായി ബുദ്ധി ജീവിയായി താനേ ചമഞ്ഞവർ അഗ്നിയായെരിഞ്ഞു വെളിച്ചവും  വെളിപാടും അന്യർക്കായി കടം കൊടുത്തവർ  പറയാതെ പോയൊരു  വാക്കിൻറെ ആഴത്തിൽ  ജീവിതം മറന്നവർ  പരസ്പരം അറിയാതെ..

തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെയുള്ള ഓരോ യാത്രയും  പ്രീയമായവയെ എന്നന്നേക്കുമായി വലിച്ചെറിഞ്ഞു പോകലാണ്. ഇനി ഒരിക്കലും കാണാതിരിക്കാൻ, അറിയാതിരിക്കാൻ,  തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടതെയിരിക്കാൻ. ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം... അതിലേക്കു തിരിച്ചു പോകാനുള്ള നമ്മുടെ മോഹം ആണ്. ആ മോഹം അതിജീവിക്കുമ്പോൾ  നമ്മൾ ജയിച്ചു തുടങ്ങുന്നു...  ജീവിച്ചു തുടങ്ങുന്നു...